Την Τρίτη 23/10/2012 πραγματοποιήθηκε μεγάλη
παναττική συγκέντρωση των μαθητών, των
γονέων και των εκπαιδευτικών διεκδικώντας
την άμεση επίλυση του σοβαρότατου
προβλήματος της δωρεάν μεταφοράς απ’
την πολιτεία των μαθητών, που κατοικούν
μακριά απ’ τις σχολικές τους μονάδες,
από και προς τα σχολεία. Στη συγκέντρωση
συμμετείχαν Δήμαρχοι και εκπρόσωποι
της Τοπικής Αυτοδιοίκησης απ’ την
Ανατολική και την Δυτική Αττική. Μεταξύ
αυτών ο Δήμαρχος Ασπροπύργου και ο
πρόεδρος της ΔΕΠ Ελευσίνας.
Την συγκέντρωση οργάνωσαν η Ομοσπονδία
γονέων των Μουσικών και Καλλιτεχνικών
σχολείων Αττικής και τα συνδικαλιστικά
σωματεία των εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας
και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης Ανατολικής
και Δυτικής Αττικής.
Το πρόβλημα των μεταφορών αφορά 2500
περίπου μαθητές στην Δυτική Αττική,
καθώς δεν πραγματοποιούνται 220 περίπου
δρομολόγια, με ευθύνη της κυβέρνησης
που δεν επιλύει το ζήτημα της οικονομικής
επιχορήγησης.
Η συγκέντρωση αυτή ήταν η τρίτη που
πραγματοποιήθηκε απ’ την αρχή της
σχολικής χρονιάς, μετά το κλείσιμο των
σχολείων της Νέας Περάμου απ’ τους
γονείς, τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς,
και τη συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε
απ’ την εκπαιδευτική κοινότητα της
Δυτικής Αττικής στην Περιφερειακή
Διεύθυνση Αττικής στις 10/10/2012.
Η κυβέρνηση παρά τις κινητοποιήσεις
του συνόλου της εκπαιδευτικής κοινότητας
και την συμπαράσταση των Δημοτικών
αρχών της Ανατολικής και της Δυτικής
Αττικής, επιδεικνύει την ίδια ανάλγητη
αδιαλλαξία στην αντιμετώπιση του μεγάλου
αυτού προβλήματος.
Τα συνδικαλιστικά σωματεία των
εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας και
Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης βρέθηκαν
απ’ την αρχή στο πλευρό των μαθητών και
των γονιών τους, στη διεκδίκηση του
αυτονόητου δικαιώματος τους, της ασφαλούς
μεταφοράς στα σχολεία.
Για το σκοπό αυτό πήραμε πρωτοβουλίες
συντονισμού και οργάνωσης του συνόλου
της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Με δική μας πρωτοβουλία πραγματοποιήθηκε
και η σύσκεψη με τους εκπροσώπους των
συλλόγων γονέων, των 15μελών των μαθητών
και των εκπροσώπων των Δημοτικών αρχών
της Δυτικής Αττικής την Παρασκευή
19/10/2012 για την οργάνωση της συμμετοχής
όλων των φορέων της εκπαιδευτικής
κοινότητας της Δυτικής Αττικής στη
μεγάλη παναττική κινητοποίηση.
Δεν κατανοούμε λοιπόν το εμφυλιοπολεμικό
κλίμα του Δελτίου τύπου της Ένωσης
Γονέων Μαθητών Ελευσίνας, που ούτε λίγο
ούτε πολύ μας εγκαλεί ως να ήμαστε εμείς
αίτιοι της κακοδαιμονίας και των
προβλημάτων της Δημόσιας εκπαίδευσης.
Δεν αναφέρει ούτε μια λέξη για τις
ευθύνες των κυβερνήσεων μέχρι τώρα και
κυρίως για τις εφαρμοζόμενες μνημονιακές
πολιτικές που επιβάλλονται απ’ την
τρόικα (ΕΕ-ΔΝΤ). Δεν έχουν καμιά ευθύνη
οι μνημονιακές κυβερνήσεις που κυβέρνησαν
και κυβερνούν τον τόπο το τελευταίο
διάστημα, που εφαρμόζουν με μαθηματική
ακρίβεια την διάλυση όλων των κοινωνικών
δομών, μεταξύ αυτών και της δημόσιας
εκπαίδευσης με τον οικονομικό στραγγαλισμό
των πόρων που είναι απαραίτητοι για την
λειτουργία της;
Το επόμενο διάστημα θα κληθούμε να
αντιμετωπίσουμε και την κατάργηση-συγχώνευση
1500 σχολείων σε όλη την επικράτεια,
σύμφωνα με δηλώσεις του Υπουργού Παιδείας
κου Αρβανιτόπουλου, καθώς και τις
ελλείψεις λόγω μειωμένων κονδυλίων
προς τις σχολικές επιτροπές.
Αντί λοιπόν να είναι εκείνοι (η ένωση
γονέων) πρωτοπόροι στη κινητοποίηση
και στο συντονισμό της εκπαιδευτικής
κοινότητας (μαθητών, γονέων και
εκπαιδευτικών), μιας και το πρόβλημα
αφορά πρώτιστα τα παιδιά (τους μαθητές)
και τους γονείς, επιτίθενται στους
εκπαιδευτικούς για «συντεχνιακή πυγμή»
και «δήθεν συνδικαλιστικό ενδιαφέρον».
Στη σύσκεψη της Παρασκευής 19/10/2012, που
πραγματοποιήθηκε για την οργάνωση της
κινητοποίησης για την μεταφορά των
μαθητών, η Ένωση Γονέων Ελευσίνας
αναφέρθηκε σε άλλα ζητήματα, δήλωσε ότι
δεν παίρνει μέρος σε ειλημμένες αποφάσεις
και αποχώρησε απ’ την αρχή της σύσκεψης.
Όμως παρ’ όλα αυτά τελικά, αντιπρόσωποί
της συμμετείχαν στην κινητοποίηση της
Τρίτης 23/10/2012, ελπίζουμε όχι για τις
ανάγκες της φωτογράφησης. Δεν θα
ασχοληθούμε με τη λογική τους ότι για
τα χάλια της εκπαίδευσης φταίνε οι
εκπαιδευτικοί, όπως και για τα χάλια
της οικονομίας φταίνε οι εργαζόμενοι
σύμφωνα με τις διακηρύξεις κάποιων
άλλων. Η ενοχοποίηση της κοινωνίας,
αποτελεί μόνιμη επωδό κάθε μνημονιακής
δύναμης.
Επειδή προτεραιότητά μας είναι η συμβολή
στην οργάνωση της πάλης για τα προβλήματα
της εκπαίδευσης και του λαού μας, θεωρούμε
ότι επείγει η οργάνωση κοινών
κινητοποιήσεων στο άμεσο μέλλον, τόσο
για το πρόβλημα της μεταφοράς των μαθητών
που δεν έχει επιλυθεί, όσο και για τη
συνεχή υποχρηματοδότηση της δημόσιας
εκπαίδευσης, τη δραματική μείωση των
δαπανών για τις ανάγκες λειτουργίας
των σχολείων, αλλά και για τις επικείμενες
συγχωνεύσεις -καταργήσεις σχολικών
μονάδων. Μπροστά στη μεθοδευμένη διάλυση
της Δημόσιας Δωρεάν Παιδείας, είναι
φανερό ότι δε βάζουμε απέναντί μας τους
γονείς αλλά την ασκούμενη πολιτική. Οι
δε μαθητές μας δεν «δηλητηριάζονται»
απ’ τους δασκάλους τους (που δίνουν
καθημερινό αγώνα, όπως όλοι οι εργαζόμενοι)
αλλά δηλητηριάζονται απ’ την ενοχοποίηση,
την ανημπόρια, την ανασφάλεια, το
ανύπαρκτο μέλλον που τους ετοιμάζουν,
όσους τους προτείνουν σα λύση το ρατσισμό,
το φασισμό και τη μισαλλοδοξία, στη θέση
του συλλογικού αγώνα.
Θεωρούμε ότι οι διεκδικήσεις της
εκπαιδευτικής κοινότητας δεν μπορεί
να είναι στην κατεύθυνση μετακύλισης του κόστους στην πλάτη των γονιών με
προτάσεις (όπως της Ένωσης γονέων στη
Δημοτική Επιτροπή Παιδείας) του τύπου
«της έκτακτης εισφοράς απ’ τους δημότες»
για αντιμετώπιση προβλημάτων όπως αυτό
της μεταφοράς των μαθητών, ούτε του
τύπου να απευθυνθούμε στις επιχειρήσεις
(π.χ ΕΛΠΕ) για να διαθέσουν λεωφορεία
για την μεταφορά των μαθητών σήμερα ή
για χορηγία για την κάλυψη των
χρηματοδοτικών αναγκών των σχολείων
αύριο. Αν οι επιχειρήσεις είναι
διατεθειμένες να παίξουν το ρόλο του
χορηγού για τις ανάγκες των σχολείων
και των μαθητών, γιατί δεν αποπληρώνουν
πρώτα τις οικονομικές τους υποχρεώσεις
προς την πολιτεία, έτσι ώστε αυτή να
έχει τα απαιτούμενα χρήματα για τις
κοινωνικές δομές, που σήμερα η κυβέρνηση
διαλύει με την πολιτική της, μεταξύ
αυτών και το Δημόσιο Σχολείο;
Δε θα επανέλθουμε σε περαιτέρω επιστολές
σχετικά με το πολεμικό κλίμα, που
καλλιεργείται από την Ένωση Γονέων
Ελευσίνας. Τα προβλήματα της εκπαίδευσης
είναι πολλά και σημαντικά και απαιτούν
άμεσες λύσεις, σε ένα πλαίσιο οικονομικής
κρίσης και μνημονιακών πολιτικών, που
όλο χειροτερεύει. Οι κοινοί, μαζικοί
και αποφασιστικοί αγώνες είναι το
κρίσιμο ζήτημα που οφείλουμε να βάλουμε
όλοι στο κέντρο των προσπαθειών μας.
