ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠ/ΚΩΝ Π.Ε. ΔΥΤΙΚΗΣ
ΑΤΤΙΚΗΣ
Η αποστολή
των εκπαιδευτικών σωματείων στους
προσφυγικούς καταυλισμούς στη
Ροζάβα-Κομπάνι
Συγκινητικές
ήταν οι επαφές και οι πρώτες επισκέψεις
των μελών της αποστολής στο Suruc, την πιο
φτωχή πόλη της περιοχής, πάνω στη
συνοριογραμμή με τη Συρία, στην οποία
βρίσκεται η συντριπτική πλειοψηφία των
δεκάδων χιλιάδων προσφύγων από τη
Rojava-Kobani. Εδώ η αξιοπρέπεια και η βεβαιότητα
της νίκης αναμετριέται κάθε δευτερόλεπτο
με την πείνα και την καταστροφή.
"Στήνουν"
τα σχολεία τους σε σκηνές από λινάτσα...
Δεν τα αφήνουν άχρωμα κι ανέκφραστα...
Τα ζωγραφίζουν για να τα κάνουν
χαρούμενα... Η εκπαίδευση έχει για αυτούς
πρωταρχικό ρόλο γιατί θεωρούν ότι μόνο
έτσι οι άνθρωποι θα γίνουν ικανοί να
μην τους εκμεταλλεύονται, παλεύουν να
διατηρήσουν την κουλτούρα και τον
πολιτισμό τους, για πρώτη φορά διδάσκονται
στα σχολεία τη μητρική τους γλώσσα.
Οι πρόσφυγες
από το Kobani είναι οργανωμένος λαός που
θέλει να επιστρέψει και να συνεχίσει
τον αγώνα του. Στους καταυλισμούς
συναντάς τον αγώνα για Γη και Ελευθερία,
μαζί με το φόβο και τη φρίκη του πολέμου.
Από τη μία τα περήφανα και γεμάτα πάθος
μάτια και από την άλλη η απόγνωση και η
οδύνη από αυτά που πέρασαν. Ο καταυλισμός
βρίσκεται στο Diyarbakir, την άτυπη πρωτεύουσα
του Τουρκικού Κουρδιστάν και οι Yezidi
είναι Κούρδοι της περιοχής της Sengal στο
Ιράκ, που λόγω της γενοκτονίας που
υπέστησαν, αρνούνται κατηγορηματικά
να ξαναγυρίσουν εκεί.
Πολύ
μεγάλη σημασία δείχνουν στα ζητήματα
της γυναικείας χειραφέτησης. Σε κάθε
συζήτηση, σε κάθε δραστηριότητα, η
γυναίκα κατέχει ξεχωριστή θέση. Όπως
λένε, δεν μπορεί να υπάρχει κοινωνία
ελεύθερη χωρίς γυναίκα χειραφετημένη.
Σε κάθε συμβούλιο της διοίκησης υπάρχει
εκπροσώπηση όλων των θρησκευτικών και
εθνοτικών ομάδων της περιοχής. Στα τρία
καντόνια της Rojava (Kobani, Afrin, Jazira) όλες οι
αποφάσεις παίρνονται μέσα από διαδικασίες
στις οποίες συμμετέχουν ισότιμα όλοι
οι κάτοικοι. «Δεν υπάρχει ταξική
διαστρωμάτωση», δηλώνουν, «υπάρχει
ισότητα των ανθρώπων».
Το
Kobani αυτή τη στιγμή είναι κατεστραμμένο
κατά 80%, το «κουφάρι» της πόλης μαρτυρά
τη σκληρή μάχη που δόθηκε, οι νεκροί
πολλοί και οι καταστροφές ανυπολόγιστες.
Χωρίς νερό, ρεύμα, αποχετευτικό σύστημα,
οι κάτοικοι μετά την απελευθέρωση του
προσπαθούν να καθαρίσουν την περιοχή
από τις βόμβες που άφησαν οι ισλαμοφασίστες
των ISIS, παγιδεύοντας ακόμη και παιδικά
παιχνίδια.
Οι μαχόμενοι
εκπαιδευτικοί έχουν μακρά παράδοση στη
διεθνιστική αλληλεγγύη: στη Γάζα για
την οικοδόμηση ενός σχολείου πριν 5
χρόνια και το 2014 με την καμπάνια «ένα
τετράδιο για τα παιδιά της Παλαιστίνης»
αλλά και με συμμετοχή σε διεθνιστικές
αποστολές στο Λίβανο, στο Ιρακ, στη Γάζα.
Η διεθνιστική αλληλεγγύη αποτελεί
προτεραιότητα για τους μαχόμενους
εκπαιδευτικούς αφού τα ελληνικά σχολεία
έχουν πλημμυρίσει τα τελευταία
χρόνια με παιδιά προσφύγων, κυνηγημένων
από τη γη που γεννήθηκαν.
Η
ανθρωπιστική βοήθεια, με αισθήματα
αλληλεγγύης και συμπαράστασης,
συγκεντρώθηκε από δημοτικά σχολεία και
νηπιαγωγεία του συλλόγου μας. To Δ.Σ. του
συλλόγου μας ευχαριστεί θερμά τους
συναδέλφους και τις συναδέλφισσες που
με τη συμμετοχή τους στην πρωτοβουλία
αυτή πρόσφεραν στους μαθητές μας την
ευκαιρία να γνωρίσουν και να έρθουν σε
επαφή με τη βαρβαρότητα που βιώνουν ο
λαός και τα παιδιά στους προσφυγικούς
καταυλισμούς στη Ροζάβα-Κομπάνι, αλλά
και να ενεργοποιηθούν τα ίδια μέσα από
μια συλλογική δράση αλληλεγγύης.
Την
καμπάνια οργάνωσαν οι σύλλογοι
εκπαιδευτικών Π.Ε. Αιγάλεω, Αμαρουσίου,
Άνω Λιοσίων – Ζεφυρίου – Φυλής, «ο
Αριστοτέλης», «Γληνός», Δυτικής Αττικής,
Κερατσινίου – Περάματος «Νίκος
Πλουμπίδης», Καλλιθέας-Μοσχάτου,
Νίκαιας-Πειραιά, Ν. Σμύρνης,
Παρθενώνας, Περικλής, Κ. Σωτηρίου,
Λέσβου «Μ. Κουντουράς», Ικαρίας-Φούρνων
και οι ΕΛΜΕ Α’ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής, Ε΄
Αθήνας, ΕΛΜΕ Λέσβου, ενώ χρήματα έδωσε
και η ΔΟΕ.
